آلترناتیو

ماتم نگیرید! سازماندهی کنید!

بی پای پوش می توان از کویر گذشت، بی ستاره هرگز… : شهدای خرداد


شهدای جنبش نوین کمونیستی در 1 خرداد:

چریک‌های فدایی شهید، رفقا سلیمان پیوسته حاجی‌محله و رفعت معماران بنام

مهرنوش میرسعیدی

 

soleiman peivasteh

چریک فدایی شهید، رفیق سلیمان پیوسته حاجی‌محله در روستای حاجی محله از توابع شهرستان نِکا در استان مازندران در یک خانوادۀ زحمتکش روستایی متولد شد. در دوران تحصیل در دبیرستان همواره با مسئولین ساواکی مدرسه درگیر می‌شد و از حقوق دانش‌آموزان دفاع می‌کرد. پس از اتمام تحصیلات دبیرستان برای ادامۀ تحصیل به تهران رفت. در آنجا به سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران پیوست و به همین دلیل در سال 1351 بازداشت شد. پس از گذراندن دو سال حبس، در سال 1353 آزاد شد. در سال 1354 موفق شد مجددا با سازمان تماس برقرار کند و بار دیگر به سازمان پیوست و زندگی مخفی را آغاز کرد. در روز اول خرداد ماه 1357 که رفیق سلیمان به همراه رفیق رفعت معماران در کرج به سمت خانۀ پایگاهی سازمان می‌رفتند، متوجه محاصرۀ خانه و حضور ماموران امنیتی رژیم می‌شوند. این دو رفیق برای این که رفقای حاضر در پایگاه را از حضور ماموران و محاصرۀ پایگاه مطلع سازند، درگیری با ماموران را آغاز می‌نمایند و بدین ترتیب خود در محاصره قرار می‌گیرند. رفیق رفعت در پناه پوشش آتش تیراندازی رفیق سلیمان خط محاصره را می‌شکند اما در محلی دیگر دوباره با ماموران درگیر می‌شود و به شهادت می‌رسد. رفیق سلیمان نیز پس از نبرد با ماموران دشمن هدف گلوله آن‌ها قرار گرفت و جان بر سر آرمان‌های خود و عهد و میثاق نهاد.

رفیق رفعت معماران به نام که در آن نبرد همرزم رفیق سلیمان بود، در سال 1324 در تبریز به دنیا آمد. او در دانشسرای عالی سپاه دانش تحصیل کرد و به عنوان معلم به کار مشغول شد. رفیق رفعت پس از این که در این نبرد در پناه آتش رفیق سلیمان از محل خارج شد، در محل دیگری به محاصرۀ مزدوران ساواک درآمد و پس از نبرد تا آخرین گلوله، به شهادت رسید.

 

در اینجا گزارش یکی از اقوام رفیق سلیمان از زندگی وی که پیشتر در سایت‌های اینترنتی منتشر شده بود را عینا نقل می‌کنیم.

 

با درود به تمامي شهداي خلق

قبل از شروع  گزارشم  بايد يادآور شوم كه سليمان پيوسته  پسرعموي مادرم و حسن پيوسته  دايي‌ام مي باشد. سليمان پيوسته در روستاي حاجي محله (از توابع شهر نكا در استان مازندران)  در يك خانواده  كشاورز بدنيا آمد. فقط مي‌دانم از همان دوران دبيرستان شور ديگري در سر داشت و در روستا به  روشن‌كردن جوانان مي‌پرداخت و آن‌ها را در مقابل ارباب ده ( فردي بنام داود فرهادي كه در ضمن داماد او هم بود ) به مقاومت تشويق مي‌كرد و سنت‌هاي حاكم بر جامعه را ظالمانه مي‌دانست؛ كار آقاي فرهادي كنترل حركات او و گزارش دادن به ساواك و راه انداختن مراسم براي شاه و ….. بود.

سليمان  بارها در دبيرستان (دبيرستان سعدي ساري)  با معلمين و ناظم دبيرستان كه ساواكي بودند درگير شده بود. بعد از ديپلم براي ادامه تحصيل به تهران مي‌رود. در زماني كه در تهران بود بچه‌هايي كه به ديدارش مي‌رفتند، آنها را در جريان امور سياسي قرار مي داد؛ و آن‌ها همان حرف‌ها را به ديگران منتقل مي‌كردند و سعي مي‌كردند بر عليه سنت‌هاي عقب‌افتاده و ظالمانه اقدام كنند كه در اين مورد مي توان پايين كشيدن پرچم مدرسه و همچنين عكس‌هاي شاه از كلاسها توسط دايي‌ام حسن اشاره كرد و نكته ديگرآنها مي‌گفتند که زمين مال كسي است كه رويش كار مي‌كند نه مال ارباب بنابرين كسي كه روي زمين زحمتي نمي‌كشد و فقط حاصلش به جيبش مي‌رود حقي روي زمين ندارد. از ديگر كارها روشنگري در مورد اينكه  مثلا روز اول عيد مردم مي بايست اول نزد ارباب مي رفتند بعد نزد پدر يا پدر بزرگ و خويشان؛ هر كس كه ازدواج مي كرد روز بعد از عروسي به جاي رفتن به نزد پدر و مادرش؛  داماد و عروس مي‌بايست اول  به نزد او مي رفتند كه در تمام اين موارد موفق شدند به مرور زمان جلوي اين كار را بگيرند كه تمام اين كارها خشم ارباب را بر مي‌انگيخت  و در اولين فرصت آنها را به پاسگاه مي‌كشانيد. در اين ميان مادرم پشتيبان قوي براي برادرانش و پسر عموهايش بود.

 كلاس چهارم بودم كه سليمان دستگير شد كه اين خبر خيلي در منطقه ما صدا كرد چون كه آن زمان ضد حكومت بودن و چريك بودن يك حالت خاصي داشت و اكثرا به چريك احترام مي‌گذاشتند.  محكوميت سليمان اواخر سال 53 تمام شد و او به روستايمان آمد. با آمدن او شور ديگري بر پا شد و من كه آن موقع كلاس اول راهنمايي بودم مي‌ديدم كه چگونه دسته دسته جوانان از روستاهاي اطراف براي ديدن او مي‌آمدند و او تا آنجا كه ممكن بود به روشنگريش ادامه مي‌داد و هميشه در جاي مشخصي در اتاق مي‌نشست و در اطرافش كتابهاي زيادي بود و من هم صفا مي‌كردم.  البته از حرفهايي كه مي‌زدند زياد متوجه نمي‌شدم. همين قدر كه شاه بد است و ساواك شكنجه مي‌كند. البته هر چه بزرگتر مي شدم  توسط دايي‌هايم درجريان امور قرار مي‌گرفتم.

 افراد فاميل خيلي تلاش كردن تا او را از بازگشت مجدد به تهران باز دارند و همين جا بماند و تشكيل خانواده بدهد  ولي از آنجايي كه او در زندان با يك دنياي ديگري مواجه شده بود و  گمشدۀ خودش را پيدا كرده بود،  براي وصل مجدد روز شماري مي‌كرد. هيچ وقت آن چهره كوچك و قد كوتاهش از يادم نمي‌رود يك روز كه به اتفاق مادرم به نزدش رفته بودم، مادرم گفت مي خواهي اينجا بماني يا بروي؟ با خنده‌اي  كه به چهره‌اش حالت خاصی مي‌داد فقط خندید و ادامه داد روزي مي‌رسد همين فريدون در خيابانها راه می‌افتد و مرگ بر شاه مي‌گويد. زماني كه در كلاس سوم نظري بودم يكي از معلمينم كه از روستاي اطراف روستايمان بود به من گفت سليمان بعد از آزادي از زندان مستقيما نزد من آمد. آن چند ساعتي كه در نزد من بود صحبتهايي كرد كه با سليمان قبل از زندان اصلا قابل مقايسه نبود. او ديگر از ارباب ده آقاي فرهادي نمي گفت. حتي شاه را هم هيچ‌كاره مي‌دانست. از امپرياليسم و سرمايه‌داري جهاني و غيره صبحت مي‌كرد و همه اينها نشان مي‌داد كه او  سليمان ديگري شده بود و اينكه شاه مي‌گفت زندان براي اينها مثل دانشگاه است درست است.

 فكر مي‌كنم بعد از شهادت فدايي خلق بيژن جزني بود كه او براي ادامه مبارزه راهي تهران شد. اين بار برادرش بنام حسين را هم با خودش برد. در آنجا رهگذر (متاسفانه اسم كوچكش را به خاطر ندارم و قبل از سليمان به شهادت رسيد) را ديد و 3 نفري يك گروه كوچكي تشكيل مي‌دهند و هدفشان وصل شدن مجدد به سازمان چریک‌های فدايي خلق بود. آنطوري كه بعدها حسين برايمان تعريف كرد اولين عملياتشان خلع سلاح نمودن يك پاسبان كه نگهبان منزل يكي از وابستگان دستگاه شاه بود كه رهگذر با موتور سر خيابان منتظر شان بود. سليمان و حسين پاسبان را خلع سلاح مي‌كنند كه موقع فرار كارد از دست سليمان مي‌افتد و از آنجاييكه ديگر فرصتي نبود بدون اينكه كارد را بردارند سوار موتور شده و از محل دور مي‌شوند كه از اين زمان سليمان به زندگي مخفي رو مي‌آورد. روزي در خانه تيمي مواد منفجره در دست‌هاي حسين منفجر شده كه باعث سوخته شدن دست‌ها و قسمتي از صورت او مي شود  كه اين امر باعث مي شود بعد از كمي بهبودي حسين زندگي چريكي را رها كرده و مچددا به روستا برگردد تا اينكه سليمان بعد از مد تها مخفيانه به روستا  آمده  وبه ديدار خانواده مي‌رود. باز به گفته حسين ترس او را برداشته بود چونكه او خيانت كرده بود و يك صبح زود همه در خواب بودند يواشكي خانه را ترك مي كند و انتظار داشت از طرف سليمان مورد تنبیه  قرار بگيرد كه اينطوري نشد و تا آن زمان هم حسين تشكيل خانواده داده بود. خلاصه اين اولين ديدار سليمان بود و از آنجايي كه محل ماموريتش به استان مازندران تغيير پيدا كرده بود او بارها اين كار را تكرار كرد و در اين مرحله ديگر نفر رابطش حسين نبود بلكه برادر كوچكترش علي بود كه حالا ديگر بزرگ شده بود. سليمان در اين ديدارها آنها را در جريان مسايل سياسي و غيره قرار مي‌داد و براي تهيه گزارش از سرمايه‌داران و فئودال‌هاي منطقه يا  كارگران كارخانه ها و كوره‌پز خانه ها به علي ماموريت مي‌داد و قرار بعدي را با او مي‌گذاشت و علي هم كليه گزارش‌ها را به او منتقل مي‌كرد و او نكاتي را كه بايد به ديگران بگويد به او مي‌گفت. اين ريل كار تا يك هفته قبل از شهادتش ادامه داشت و در آخرين ملاقات مي‌گويد كه براي ماموريتی به کرج  مي‌روم و چند وقتي نيستم به محض برگشت مجدد به شما اطلاع مي‌دهم. همچنين در آخرين ملاقات تحولات و جنبشي كه در جامعه وجود داشت را توضيح داد.

از آنجايي كه داييم حسن در پادگان ونك تهران در حال گذراندن خدمت سربازي بود، سليمان براي گرفتن اطلاعات برادرش علي و پسر عمه اش غلام عليدوست را چندين بار براي دريافت اطلاعات به تهران فرستاد.

از آنجاييكه آنها از شمال براي ديدارش مي‌رفتند كسي شك نمي‌كرد. آنها هم بعد از گرفتن اطلاعات لازم  مجددا به شمال بر مي‌گشتند. تا اين كه در عيد سال 57 يكي از دوستان داييم به منزل‌مان آمد و گفت حال حسن خوب است فقط او را براي بازجويي به ضد اطلاعات ارتش بردند و يك عكس سليمان را به او نشان  دادند كه او گفت او را نمي‌شناسم و آخرين بار وقتي از زندان آزاد شد او را ديدم و حالا اگر ببينم او را نمي‌شناسم و از او 2 عدد عكس خواستند كه به من گفت به شما بگويم چكار كند. بعد از مشورت مادرم با دايي بزرگم گفتند به حسن بگو عكس را بدهد وگرنه آنها بيشتر شك مي‌كنند و به همين دليل به داييم مرخصي ندادند كه عيد براي ديدار خانواده اش بيايد.

روز 2 خرداد 1357را هيچ وقت از يادم نمي‌رود و يك  روز فراموش نشدني در زندگي من مي‌باشد. صبح براي رفتن به دبيرستان طبق معمول  هميشگي از جلوي كيوسك روزنامه‌فروشي عبور كردم. يك مكث كوچكي كرده و تيتر درشت روزنامه كيهان «دو تروريست در درگيري با ماموران كشته شدند» نظرم را جلب كرد. خيلي سريع تيتر را خواندم و به راه خودم ادامه دادم چند قدمي دور نشده بودم كه در جايم ميخكوب شدم سريع به عقب برگشته و اسامي را خواندم. اسامي شهداي فدايي عبارت بود از سليمان پيوسته و رفعت معماران بنام. مثل برق‌گرفته‌ها در جايم ميخكوب شدم شروع كردم به گريه كردن مرد روزنامه فروش مات و مبهوت به من مي‌نگريست و مي‌پرسيد چه شده؟ مغازه‌داران ديگر كه خانواده ما را مي‌شناختند و از موضوع با خبر شده بودند سريع يك روزنامه به من دادند. من سريع با همان حالت گريه به منزل مراجعه كردم. مادرم از ديدن من تعجب كرد اول فكر كرد زمين خوردم پرسيد چرا مدرسه نرفتي؟ چرا گريه مي‌كني؟ روزنامه را نشان دادم و برايش خواندم. حالا شده بوديم دو نفر من و مادرم. من گريه مي كردم او همزمان با گريه كردن  موري مي‌كرد (موري در زبان مازندراني يعني آنچه در همان حال گريه در وصف حال عزيز از دست رفته بيان مي‌كنند) تا اينكه به من گفت برو سريع دايي ابراهيم را خبر كن. من هم به راه افتادم در خيابانهاي شهر كه او را پيدا كنم. بالاخره داييم را پيدا كردم و موضوع را برايش تعريف كردم. سريع خودمان را به منزل رسانديم. داييم روزنامه را خواند و شروع كرد به گريه. بعد با همديگر به سمت روستاي حاجي محله حركت كرديم و خبر را به اطلاع داماد سليمان رسانديم.

 فرداي آن روز ماموران به منزل پدر سليمان (عموي مادرم) مراجعه نموده و گفتند هرگونه عزاداري و گرفتن مراسم در مسجد ممنوع مي‌باشد و قرار دادن عكس هم در جلوي درب ورودي ممنوع است. همچنين هيچ گونه شعاري داده نمي‌شود و دو نفر مامورتا چندين روز جلوي درب ورودي ايستادند. مادرم گفت نمي‌شود ما بايد وارد منزل شويم كه بعد از گفتگو با ماموران اقوام و آشناييان وارد منزل شده و دسته دسته از روستاهاي اطراف براي گفتن تسليت مراجعه مي كردند.

 بعد از گذشت حدود 1 الي 2 هفته خبر رسيد كه داييم حسن كسته شده و براي تحويل جنازه‌اش به پادگان ونك مراجعه شود. دنيا شكل ديگري پيدا كرده بود. براي ما مشخص بود كه در رابطه با سليمان اين اتفاق افتاده است. هر چند كه از چگونگي گشته شدنش اطلاع دقيقي نداريم ولي آنچه مسلم بود در اين رابطه بود و بعدا فهميديم با امپول هوا او را كشته‌اند. بعد از چند روز جنازه او را آوردند نمي دانم چند هزار نفر آمده بودند كه در همان تشيع جنازه از طرف دايي‌هايم و پسر عموهايش شعار مرگ بر شاه طنين افكند.

 يكي از روزهاي باراني سال 58 من به اتفاق دايي ام محمد و حسين مشغول قدم زدن در روستا بوديم كه فردي بنام جواهري كه با ما نسبتي هم داشت و در زمان شاه كارمند دادگستري و در حكومت جديد در دادگاه انقلاب كار مي‌كرد حسين را صدا زد و با او چند دقيقه‌اي صبحت كرد موقعي كه حسين به نزد ما بر گشت سخت برافروخته بود و علت ناراحتی را از او جويا شديم. او برايمان توضيح داد كه جواهري گفته امروز موقع نهار در دادگاه انقلاب ساري يكي از مسولين كه از تهران آمده بود (اين فرد در زتدان شاه  سليمان را مي شناخت)  از او مي‌پرسد اهل كدام روستا است. او هم جواب مي‌دهد روستاي حاجي محله. آن فرد سوال مي كند آيا سليمان پيوسته را مي‌شناسد؟ او مي‌گويد بله و با هم نسبتي هم داريم آن فرد او را به اتاق كارش مي برد و پرونده پرحجمي را نشان مي‌دهد كه ساواك استان مازندران براي سلیمان تشكيل داده بودكه پر از عكس هاي سليمان با افراد مختلف و همچنين با برادرش علي در سر قرارهاي مختلف بود و گزارشهاي مختلف كه همگي از طرف پسر عمه سليمان يعني نا رفيق خائن «غلام علیدوست» كارگر كوره پزخانه‌ها كه به ساواك داده بود و ساواك را در جريان كليه قرارها و فعاليتهاي سليمان قرار مي‌داد و همچنين كليه ديدارهايش به اتفاق علي با داييم در تهران را گزارش داده و اينكه از او چه سوالاتي در مورد پادگان شده و چه اطلاعاتي از او خواسته شده  است. جواهري از آنها خواسته فردا به دادگاه انقلاب ساري مراجعه نمايند. ما بلافاصله به منزل نا رفيق مراجعه كرده و موضوع را اطلاع داده و او گفت اصلا اين حرف درست نيست. من فقط در حزب رستاخيز اسم نوشتم. آن هم سليمان به من گفت اين كار را انجام بدهم و احتمال داد كه حزب اللهی‌ها مي‌خواهند ما را خراب كنند. خلاصه فردا داييم محمد و علي و حسين برادران سليمان به دادگاه انقلاب ساري مراجعه نموده و به اتاق همان فرد راهنمايي مي‌شوند و او هم پرونده را به آنها نشان مي دهد كه علي بعد از ديدن اين همه عكس در قرارهاي مختلف مي‌فهمد كه كار غلام علیدوست مي‌باشد چونكه تمام فعاليتها و كارها را سليمان از آنها خواسته بود را گزارش كرد كه ساواك از تعقيب سليمان به خانه هاي تيمي آنها در شهرهاي ديگر استان دست پيدا كرده بود. غلام حتي شهرهايي كه در نقاط ديگر كشور براي ماموريت مي رفت را گزارش كرده بود و ساواك قدم به قدم او را تحت نظر داشت در صورتي كه هيچكس حتي سليمان متوجه اين تعقيب و مراقبت نشد. از آنجاييكه هر كاري را علي به اتفاق اين نارفيق انجام مي‌داد و علي هم همه اطلاعات را به او منتقل مي‌كرد و گزارشهايي از ساواك استان مازندران به ضد اطلاعات پادگان ونك بود كه آنها را در جريان امور قرار داده  خواستند كه داييم را هم تحت نطر داشته باشند و در گزارش شان از داييم به عنوان هوادار چريكهاي فدايي ياد مي كنند. آنقدر به غلام اطمينان داشتند كه در ملاقاتهايي كه سليمان با خانواده‌اش داشت، حضور داشت  و ديگر در سازمان معروف شده بود و هركس كه از شهرهاي ديگر براي ديدار مي‌آمد اول سراغ «رفيق غلام» را مي‌گرفت چون كه سليمان از او خيلي تعريف كرده بود و به عنوان يك كارگر خيلي مهم بود كه هوادار سازمان بود ولي غافل از اينكه اين نارفيق چه خيانت‌كار و لقمه‌حرامي مي باشد.

نكته ديگر اينكه ما اصلا فكرش را نمي‌كرديم كه كار او باشد. همه ما فكر مي‌كرديم كه داماد سليمان عامل اين كار مي‌باشد ولي اينطور نبود. طبق اسناد موجود در درجه اول اين كار را فرهادي انجام مي‌داد بعد پسرش و در مرحله بعد اين كار به اين خيانتكار سپرده مي‌شود. حالا چگونه و به شيوه‌اي دقيقا نمي‌دانم. حتي اين خيانتكار در گزارش آخرش كه حضوري هم بود تا گزارش رفتن سليمان به كرج را بدهد مي‌گويد كاري به سليمان نداشته باشيد كه ساواكيها مي گويند ما قضد كشتن او را نداريم فقط او را مي‌خواهيم تحت كنترل داسته باشيم و بايد بگويم اين نامرد كليه گزارشهاي خودش رامستقيما  به پورجوان فرمانده عمليات ساواك استان مازندران مي‌داد.

 آن فرد به آنها مي گويد مي‌توانيد شكايت كنيد كه آنها اين كار را انجام مي‌دهند و «غلام علیدوست» دستگير مي‌شود و در روستا سرو صداي عجيبي بر پا مي‌شود كه متاسفانه بعد از 3 الي 4 ماه در زندان بودن او آزاد مي‌شود كه اين امر موجب خشم مادرم شده و گفت حالا كه آنها اقدامي نمي‌كنند ما بايد خودمان اين كار را انجام دهيم. مادرم كمتر از اعدام راضي نبود و روزها به روستا مي‌رفت تا او را به سزايش برساند به همين خاطر روزها اصلا بيرون نمي‌آمد و در خانه مخفي بود و حتي يك روز موقعي كه مي خواست منزل خواهرش برود مورد حمله يكي از خاله‌هايم قرار گرفت كه توانست جان سالم بدر برد نه تنها او بلكه همسرش، پدرش و مادرش هم مورد حمله قرار مي‌گرفتند تا اينكه پدر بزرگم اين كار را منع كرد.

 مادرم همچنان تلاش مي كرد مجددا حكم دستگيري او را به دست آورد. آخر خيلي سخت بود حضور او را در روستا تحمل بكند. با اين كه ما در شهر زندگي مي‌كرديم. مي گفت فردي كه جان 3 نفر را گرفته جايش در قبر است. از 2 خرداد 57 تا 22 بهمن حدود 8 ماه باقي مانده بود و فقط 3 ماه به اتمام خدمت سربازي داييم مانده بود. و اين خائن اصلا سعي نكرد در اين مدت به شكلي بچه ها را در جريان قرار دهد.

 هر روز صبح مادرم ما را به  مدرسه مي‌فرستاد  و خودش به ساري مي‌رفت يا نزد سعيدي رييس دادگهاي ضدانقلاب ميرفت يا نزد جمعه‌اي دادستان ضدانقلاب ساري يا نزد شاهرخي حاكم شرع استان مازندران يا توكلي نماينده وقت مجلس كه بالاخره تلاشهايش نتيجه داد و توانست حكم بازداشت او را دريافت كند. هر چند كه در اين تلاشها تنها بود و متاسفانه از طرف پسر عموهايش (برادران سليمان) هيچ حمايتي نشد و آنها با اين مسله خيلي پاسيو برخورد كردندكه مادرم از اين كار آنها هميشه به تلخي ياد مي‌كرد و به همين خاطر هم زياد ميانه خوبي با آنها نداشت .

 اين نارفيق مجددا دستگير شد و تا روز دادگاهي‌اش در زندان بود و روز دادگاهي‌اش مادرم حكم اعدام خواست. حاكم شرع گفت اين فرد خودش اين افراد را نكشته فقط لو داده. دقيقا نمی‌دانم ولي فكر كنم  3 الي 4 سال زندان  و پرداخت جريمه نقدي  محكوم شد و بعد از گذراندن محكوميتش از زندان آزاد شد. ولي تا آنجا كه من يادم مي‌آيد از ترس مادر و خاله‌هايم روزگار خوشي نداشت.

اميدوارم توانسته باشم گوشه‌ای از آنچه كه اتفاق افتاده بود را براي شما بيان نمايم.

 

 

Advertisements

1 دیدگاه برای “بی پای پوش می توان از کویر گذشت، بی ستاره هرگز… : شهدای خرداد

  1. حمید قربانی
    مه 28, 2013

    در جائی از این گزارش چنین می خونیم:
    « زماني كه در كلاس سوم نظري بودم يكي از معلمينم كه از روستاي اطراف روستايمان بود به من گفت سليمان بعد از آزادي از زندان مستقيما نزد من آمد. آن چند ساعتي كه در نزد من بود صحبتهايي كرد كه با سليمان قبل از زندان اصلا قابل مقايسه نبود. او ديگر از ارباب ده آقاي فرهادي نمي گفت. حتي شاه را هم هيچ‌كاره مي‌دانست. از امپرياليسم و سرمايه‌داري جهاني و غيره صبحت مي‌كرد و همه اينها نشان مي‌داد كه او سليمان ديگري شده بود و اينكه شاه مي‌گفت زندان براي اينها مثل دانشگاه است درست است.»
    حالا این را با بر داشت امروزی کمونیست های کارگری، امپریالیسم برایشان شده است «کشورهای غربی با فرهنگ مدرن ومترقی» مقایسه کنید، آنگاه معنی دگر دیسی عمیقی که اتفاق افتاده است و چپ ایران را به جلساتی برای با صطلاح دادگاهی سران جنایتکار رژیم جمهموری اسلامی به نشستن با مزدوران شناخته شده ای چون پیام اخوان رسانده است و از طرف دیگر هم سازمانهائی قدیمی سلیمان را به همنشینی با مزدوران ساواک و عکس گرفتن با آنها و گذاشتن جلسات با کمک های مالی امپریالیست ها می کشاند، فکر کنم بیشتر پی می برید. البته مینا احدی در رابطه با برگزاری نشست های تریبونال با پول امپریالیست ها بدین مضمون نوشت که اگر شیطان هم به ما کمک مالی کند ما می گیریم. ماهیتن دو تا هیچ فرقی به باور من ندارند. به من حق بدهید، هنگامی که سه سال قبل نوشتم که این طویله اوژیاس را باید عمیقن لایروبی نمود، اگر خواهان یک مبارزه واقعی و همه جانبه و عملی بر علیه رژیم قاتل جمهوری اسلامی سرمایه و سرمایه داری امپریالیستی ددمنش، جنگ طلب و انسانکُش جهانی و برای پیروزی انقلاب و بشارت دهنده آمدن کمونیسم، هستیم.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

اطلاعات

این ورودی در مه 28, 2013 بدست در آلترناتیو فرستاده شد.
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: