آلترناتیو

ماتم نگیرید! سازماندهی کنید!

جنبش دانشجویی‌ شیلی را به‌حرکت در می‌آورد
نویسنده: شالینی ادنانی
برگردان: رها معتمد

شیلی به‌عنوان معجزه‌ی اقتصادی امریکای لاتین با نرخ رشد سالانه‌ی 5%، امور مالی تثبیت شده و متوسط درآمد سرانه‌ی بیش از 15.000دلار در ابعاد گسترده تبلیغ می‌شود. با این وجود‌، به‌باور برخی، پیشرفت‌ اقتصادی‌اش با بیش ترین نابرابری درآمد در منطقه و عدم تحرک اجتماعی همراه است.
از ابتدا، دانشجویان شیلی با سیستم آموزشی‌یی روبه‌روی‌ شدند که عمیقن به‌طور طبقاتی جداسازی شده بود، سیستمی که در آن درحالی که مدارس عمومی نیاز مبرم به بودجه دارند پول‌های دولت در مدارسی هزینه می‌شود که به‌طور خصوصی اداره می‌گردند. دانشجویانی که از خانواده‌های فقیر و کارگری‌اند برای تحصیل دانشگاهی باید تا خِرخِره در قرض فرو روند، قرضی که می تواند سالانه به20.000 دلار بالغ شود ـ مبلغی که حتا در تصور یک فرد متوسط شیلییائی نمی‌گنجد.
داستان وام شهریه برای بسیاری از دانشجویان امریکایی سناریوی آشنایی است، با این وجود دانش‌جویان شیلیائی، برخلاف هم‌تایان سربه‌راه امریکائی‌شان، برای بازسازی سیستم آموزشی خود وارد عمل شده‌اند.
از آغاز اعتراضات ماه می در دانشگاه شیلی، جنبش دانشجویی‌دانش‌آموزی از عهده ی اعتصابی سراسری، در دانشگاه ها و دبیرستان‌ها، برآمده‌اند که هم‌اکنون وارد چهارمین ماه خود شده است.  بزرگ ترین اعتراضات جنبش صدها هزار نفر از مردم را به‌سوی خود کشیده است. دانش‌جویان از حمایت معلمان، کارگران و خانواده‌هایی که برای پرداخت هزینه ی تحصیل فرزندانشان در زحمت‌اند برخوردار هستند: حمایت از خواست دانشجویان، در نظرسنجی‌های عمومی، به‌مرز 80% می‌رسد.
 دانشجویان به‌طور مسالمت‌آمیز دبیرستان ها و صحن دانشگاه‌ها را، در استان‌های سراسر کشور ‌اشغال و ساختمان‌ها را به فضاهای همه‌گانی تبدیل می‌کنند. وقتی که این تصرفات (که در شیلی به توماها tomas معروف‌اند) در میانه‌ی ماه آگوست به بالاترین حد خود رسید، دانشجویان 500 دبیرستان و 22 دانشگاه را فقط در مرکز سان‌تی‌ی‌گو به‌‌اشغال خود درآورده بودند. در جریان این اشغال‌ها، گروه‌های دانشجویی‌دانش آموزی شبانه‌روز در مدارس می‌مانند، غذاهای اهدایی را می‌پزند، دانسته‌های فنی فردی خود را آموزش می‌دهند، و به سازمان دهی فعالیت های فوق‌برنامه‌یی می‌پردازند.‌‌

تئاترها به محل گردهم‌آیی‌های عمومی مبدل و بالکن‌ها‌شان به‌عنوان اطاق خواب مورد استفاده قرار می‌گیرد.
دانشجویان خلاقیت‌شان را برای تاکید بر ماهیت صلح جویانه‌ی این اعتراض‌ها به‌کار می گیرند. نمایش‌های نوآورانه‌یی شامل: رقص‌های زامبی (2)، برگرفته از ”تریلر“ مایکل جکسون (که برای برجسته کردن کنترل زامبی ـ گونِ دولتِ نئولیبرال بر آینده‌شان به‌نمایش درمی‌آید)، دو دقیقه های بوسه‌ی ملی ـ اِل‌بِساتُن El Besaton، یا کی‌ساتُن Kissathon (3) ـ که ‌منظور از آن نشان دادن عشق و احساساتِ ذاتیِ جنبش دانشجویی است، دوِ امدادیِ یک‌ماهه دور قصر ریاست جمهوری، و کارهای بسیاری از این دست.
پس از اعتصابی مشابه که در سال 2006 توسط دانش‌آموزان دبیرستانی شکل گرفت، انتخاب سابس‌تی‌ین پی‌نِرا، یک دست‌راستی بیلیونر به ریاست جمهوری، به وازندیدن جنبش دانشجویی‌دانش‌آموزیِ سالِ2010 انجامید‌، که بر این تاکید داشت  که آموزش و پرورش فرآورده یی اجتماعی است که باید در دسترس همگان قرار گیرد.
مطالبات دانشجویان شامل این موارد است: سیستم جدید کمک‌ هزینه‌ی تحصیلی (نه وام) به‌منظور فراهم آوردن تحصیلات مجانی برای دانشجویان طبقه‌ی کارگر و فقیر؛ فرآیند منصفانه تر پذیرش برای دانشگاه‌های معتبر؛ ایجاد نمایندگی های مراقبتی برای پی‌گرد قانونی دانش‌گاه‌ها در صورت استفاده از راه های گریز برای کسب سود؛ لغو قوانین ممنوعیت مشارکت دانشجویی در اداره ی امور دانشگاه.‌
دانش‌آموزان دبیرستانی، با سازمان‌دهی پراکنده‌تر، بر مطالباتی مشابه تاکید دارند: تامینِ بودجه یِ دولتیِ بیش تر فزون‌ بر تعلیق و جلوگیری از ایجادِ مدارسِ تجربی (4) از محل بودجه‌ی عمومی، پایانی بر سیستمِ کنترلِ محلیِ مدارس که به نابرابری ها منتهی می‌گردد، هم‌چنین دسترسی مجانی به حمل‌ونقل عمومی.
فزون بر رویارویی با سیستم به‌شدت خصوصی‌سازی شده‌ی آموزش‌وپرورش، جنبش دانشجویی‌دانش‌آموزی به توان‌مندترین چالش نظم نئولیبرالی شیلی عروج کرده است، نظمی که از زمان تحمیل آن در کودتای نظامی 1973 سرنگونی حکومت سوسیالیستیِ به‌‌شیوه‌یِ دموکراتیک برگزیده شده‌یِ سالوادور آلنده و هزاران کشته و تبعیدی از هواداران او را در پی داشته است.
اگر چه دموکراسی در شیلی در سال 1989 به‌طور رسمی احیا شد با این وجود چهارچوبِ نئولیبرالیِ توسعه‌یافته در خلال دیکتاتوری، توسط حکومت‌های ائتلافیِ چه چپ و چه راست، تداوم یافته است.
پاسخ دولت به جنبش دانشجویی‌دانش‌آموزی، گاز اشک‌آور، گلوله‌های پلاستیکی و توپ‌های آب‌پاش بوده است و این در حالی است که نمایند‌گی های رسانه‌ییِ طرفدار دولت مذبوحانه تلاش کرده‌اند تا فعالان دانشجویی را به‌عنوان بزه‌کارمعرفی کنند. خشونت به‌یک‌باره آن وقتی دهان گشود که در روز 5 آگوست مقامات شیلی از ورود تظاهرات‌کنند‌گان به مرکز شهر سان‌تی‌یگو جلوگیری کردند و روز 25 آگوست در تیراندازی پلیس یک دانش‌آموز 16 ساله کشته شد.
نسل جوان تر که متعلق به‌ بعد از دوران دیکتاتوری هستند ترس نسل والدین خود را ندارند و اقدامات‌شان به نسل قدیمی‌تر، که امید دیدن هر ‌تغییر واقعی در کشورشان را از دست داده بودند، بیداری دوباره‌یی بخشید. رویای دوران آلنده برای شیلی‌ئی که در آن همه چیز شمولیت اجتماعی می‌یافت، به‌رغم تقریبا چهار دهه مهندسیِ اجتماعیِ نئولیبرالی، هنوز در زیر گرد فراموشی مدفون نشده است.
”در شگرفم…[اما]… این جنبش با آن‌چه که پیش‌بینی ‌کرده‌ام و چندی است احساس می‌کنم مطابقت دارد،“ گابریل سالازار اقتصاددان شیلییائی به سی‌ اِن ‌اِن شیلی گفت. ”…این انتقال مدنی از بن بسیار متفاوت است از یک انتقال سیاسی از بالا.“
با افزایش حمایت از دانشجویان، پی‌نِرا در تلاش است که با تاکتیک هم‌راهی ـ جذب ـ خنثاسازی ـ انشقاق“ (5) نیمی از خواسته‌های جنبش را، از قبیل: افزایش نه چندان زیاد پول کمک هزینه ی تحصیلی و کاهش ناچیزی در نرخ بهره های وام‌ دانشجویی که تغییر بنیادی در سیستم آموزش‌وپرورش ایجاد نمی کند، پاسخ دهد. وی هم‌چنین در تلاش است که از طریق آغازکردن مذاکراتی که سر از ناکجاآباد در می‌آورد جنبش را به‌دنبال نخد سیاه بفرستد.
حفظ سطح بسیج جنبش برای ماه‌های زیاد کاری است مشکل و این در حالی است که با به‌درازا کشیدن اعتصاب تضاهرات کنندگان یک سال تحصیلی کامل را از دست‌دادن می‌دهند. پلیس آغاز به تخلیه‌ی دانشجویان از بسیاری از مدارس اشغال‌شده کرده است، و دولت پایان سال تحصیلی را از دسامبر به مارچ تمدید نموده و کسانی که کلاس‌هایشان را تمام نکنند تهدید به لغو کمک‌هزینه‌های تحصیلی کرده است. این انشقاق‌هایی را در جنبش سبب شده است چرا که با ادامه‌ی اعتصاب برخی از دانشجویان و دانش‌‌آموزان بیش از دیگران زیان می‌بیند.
با این وجود، جنبش دانشجویی، برای سازمان‌دهی اعتراض‌های بزرگ تر و برخورداری از حمایت اکثریت مردم، هم‌چنان ادامه دارد. این که آیا می‌تواند طبقه‌ی سیاست‌پیشه‌گان را به تغییر جهت سیستم آموزشی در جهت انطباق آن با نیازهای انسانی و نه الزامات بازار مجبور کند موکول به تصمیمی است که هم در دانشگاه ها و هم در خیابان‌ها گرفته می‌شود.
*****
1- شالینی ادنانی ژورنالیست آزاد است که در شهر سان‌تی‌یه‌گو، در شیلی مستقر است.
 2- zombie به معنای مرده‌ای است که وازندیده باشد و برای توصیف شخصی به‌کار می‌‌رود که از هر نظر شبیه انسان معمولی است مگر در فقدان آگاهی، خودآگاهی و احساسات، با این وجود زامبی توانایی پاسخ به محرک‌ها را دارد. زامبی نماد انسان کالا‌شده، از خودبیگانه و … است. مایکل جکسن ”ترایلخود را با الهام از همین مفهوم زامبی اجرا کرده است.
 3 Elbaston و Kissathon به‌ترتیب معادل‌‌های اسپانیائی و انگلیسی بوسه‌های طولانی است که در تظاهرات‌های دانش‌جویی شیلی دو دقیقه‌یی آن اجرا می‌شود. در اینترنت به پنج دقیقه‌یی آن هم، در مکان‌ها و شرایط دیگر، اشاره شده است (پنج دقیقه‌یی آن با تجربه خوانایی ندارد ـ الهُ اعلم ‌)
4 – charter school  یا مدارس تجربی، به‌مدارسی اطلاق می‌شود که از کودکستان تا کلاس دوازدهم با بودجه‌ی دولتی، توسط معلمان، والدین و لیدرهای اجتماعی اداره می‌شوند و مستقل از بقیه‌ی مدارس عمل می‌کنند.
5 – co-opt  ارجاع به تاکتیک خنثاسازی از طریق کسب نظر مساعد یک اقلیت، جذب آنان و سپس تحلیل‌شان در گروه یا فرهنگ مستقر دارد.
Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

اطلاعات

این ورودی در اکتبر 25, 2011 بدست در عمومی فرستاده شد.
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: