آلترناتیو

ماتم نگیرید! سازماندهی کنید!


مصاحبه اختصاصی نشریه آلترناتیو با
کارولینا زاپاتا
از رهبران جنبش دانشجویی نوین شیلی


توضیح: 11 سپتامبر 1973 چیزی بیش از سال روز کودتای پینوشه بر علیه دولت آلنده است. این روز نقطه آغازی است بر پروژه خون بار نئولیبرالیسم در سرتاسر جهان و شیلی جزء نخستین کشورهایی است که در آن، سرمایه داری اخیرترین ایدئولوژی وحشی خود را در میان چرک و خون زایانده است. با تعقیب وقایع تاریخ معاصر شیلی این گونه به نظر می رسد که این کشور به گونه ای آزمایشگاه جهان در تست کردن ویروس نئولیبرالیسم بوده است. در تمام این سال ها امواج سیاسی و اجتماعی بزرگی جهان را تغییر داده و یا دست کم متاثر ساخته که بلااستثناء شیلی جزو اولین‌ها بوده است. در     ماه های اخیر نیز شاهد قیام جنبش دانشجویی شیلی بوده ایم که مصرّانه علیه سیاست های دولت دست راستی پینه را، در کاهش بودجه آموزش، افزایش هزینه تحصیل و فشارهای مالی دهشتناک بر خانواده های دانش آموزان و دانشجویان مبارزه می کنند. دانشجویان در این ماه ها به وضوح علیه خصوصی سازی به عنوان مظهر و خصلت تمام نمای نئولیبرالیسم می جنگند و در این مسیر کارگران و دیگر اقشار تحت ستم را نیز با خود همراه کرده اند. آخرین تظاهرات دانشجویان، دانش آموزان و معلمان شیلی برای اصلاح نظام آموزشی که اخیرا در سانتیاگو صورت گرفت از سوی دانشجویان موفق ارزیابی شده است. گفتگویی که در پایین می خوانید، در روزهای اخیر از سوی نشریه آلترناتیو با کارولینا زاپاتا، از رهبران و چهره های جنبش دانشجویی نوین شیلی صورت گرفته است.

*******************
آلترناتیو: رفیق کارولینا، با توجه به تجربه نسبتاً مشابهی که در جنبش دانشجویی ایران و در سایه یک رژیم دیکتاتوری داشته ایم، به خوبی می دانیم که جنبش دانشجویی در شیلی نیز پس از کودتای پینوشه و بسته شدن فضای سیاسی، به شدت سرکوب گردیده است. جنبش دانشجویی شیلی نیز در سال جاری که مبارزات شکل دیگری به خود گرفته و به نظر می رسد دوران انقلاب ها دوباره آغاز شده است، چند ماهی است که مجدداً اوج گرفته و همپای این اعتراضات و مبارزات جهانی شده است. برای ما از این خیزش دوباره جنبش دانشجویی در شیلی بگویید؟
کارولینا زاپاتا: درست است، شروع مجدد مبارزه پس از دیکتاتوری پینوشه عملی به غایت سخت و دشوار بوده است. بعد از کودتای 1973 جنبش کارگری شیلی با شدت و خشونت هر چه تمام تر سرکوب شد و از این رو نتایج آن امروز کاملاً محسوس است که این جنبش برای سالیان طولانی در محاق بوده است. هیچ کدام از دولت‌هایی که پس از پینوشه زمام امور را در دست گرفته‌اند نیز به وعده هایی که برای اصلاح اوضاع به مردم داده بودند، عمل نکرده‌اند. جنبشی که این روزها شاهد آنیم، حرکتی خودبه خودی نیست. سیاست های نئولیبرال در شیلی ریشه دوانده و به موازات آن سال ها روندی مبارزاتی در جریان بوده که با انباشت آن ها جنبش کنونی استحکام و قدرت یافته است. برای مثال، پنج سال پیش نیز حرکتی در جنبش دانشجویی شیلی آغاز شد که به خاطر رنگ یونیفرم دانشجویان شرکت کننده در آن به جنبش ”پنگوئن‌ها“ مشهور شد. جالب است بدانید که آن ها هم مطالبات جنبش دانشجویی امروز را داشتند. آن ها به اندازه جنبش امروز قدرتمند نبودند اما جزئی از روند مبارزاتی و یا بهتر است بگوئیم آغازگر این روند بودند. در واقع آن چیزی که جنبش دانشجویی امروز شیلی را موفق و قوی ساخته این است که مطالبات و خواسته های بخش‌های وسیعی از جامعه را پوشش می‌دهد:
جنبش دانشجویی با تمامی بخش‌های ستمدیده و مبارز جامعه، کارگران صنعتی، معلمان و همه اقشار و صنوف مختلفی که به مبارزه پیوسته‌اند، خود را هماهنگ کرده است. با این حال دولت، با وجود موج عظیم اعتراضات و تظاهرات ها به مطالبات جنبش اعتراضی دانشجویان پاسخ روشنی نداده است. تمامی دولت ها پس از پینوشه به نوعی در خصائل دیکتاتوری او شریک‌اند. می توان گفت که آن ها فرزندان دیکتاتوری نظامی هستند. آن ها کماکان از برآورده شدن مطالبات ما امتناع می‌کنند.
آلترناتیو: خواسته ها و مطالبات دانشجویان که آتش اعتراض را شعله ور ساخت چه بود؟
کارولینا زاپاتا: در ابتدا خواسته های دانشجویان کاملا ساده بود. چیزهایی مانند افزایش کمک هزینه های دانشجویی. اما اکنون جنبش آن قدر نیرومند شده است که دانشجویان بتوانند مطالبات را گسترده تر کنند. مثلا آن ها خواستار اصلاح قانون برای ملی شدن همه منابع طبیعی شیلی شده‌اند. همه به جز دولت درک کرده‌اند که این تغییرات باید رخ دهد. دولت به مردم و خواسته هایشان توجهی نمی کند. در جامعه تنها این دانشجویان نیستند که اعتراض می کنند، اکثریت جامعه خواهان تغییر شرایط هستند. به این دلیل است که جنبش دانشجویی امروز، از حمایت 80 درصدی مردم شیلی برخوردار شده است.
در شیلی دانشجویان همیشه باعث بیداری و احیای دوباره جنبش کارگری بوده اند که به وسیله سرکوب دیکتاتوری‌های معاصرشان به محاق رفته بودند. در پس مطالبات دانشجویی، همیشه مبارزه و چالشی بر علیه طرح دولت‌ها در نئولیبرالیزه کردن شیلی وجود دارد. خصوصا طرح‌های مبتنی بر خصوصی سازی آموزش و بهداشت. شیلی اکنون از نظر میزان بالا بودن هزینه تحصیل در رتبه دوم جهانی است. دانشجویان مجبور به استفاده از وام‌های بانکی با نرخ بهره بالا هستند که آن ها را برای باقی زندگی‌شان بدهکار و قسط پرداز بانک ها می کند. درآمدی که پس از اشتغال دریافت     می کنند، اغلب برای بازپرداخت وام تحصیلی شان کافی نیست. این در حالی است که پینه را قصد دارد تا بهره وام های تحصیلی را 3 تا 4 درصد افزایش دهد.
آلترناتیو: رفیق کارولینا! شما به نکته ای اشاره کردید که برای ما در ایران کمی نا مأنوس است. شما گفتید که جنبش دانشجویی در شیلی همیشه باعث احیاء و بیداری دوباره جنبش کارگری بوده است. تجربه ما در ایران عکس این را نشان می دهد. درباره این خصلت جنبش دانشجویی در شیلی بیشتر توضیح دهید؟
کارولینا زاپاتا: آن چه که همیشه جنبش دانشجویی را متمایز کرده و آن را قدرتمند می‌سازد، قدرت عظیم بسیج کنندگی آن است. کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری شیلی برای روزهای 24 و 25 آگوست امسال فراخوان اعتصاب صادر کردند و در حدود 600 هزار کارگر در سراسر کشور به این اعتصاب عمومی پیوستند. جنبش دانشجویی نیز به این اعتصاب پیوست و پیش از آن هم برای ماه ها اعتصاب و تظاهرات های متعددی را سازمان داد. دانشجویان به نشانه حمایت از اعتصاب عمومی کارگران، اقدام به راه‌پیمایی و مارش در خیابان‌ها کردند.
اگرچه جنبش دانشجویی نخستین جرقه مبارزه را در شیلی زده است اما برای ما روشن است که به تنهایی برای حرکت کل دستگاه کفایت نمی کند. تنها کل جنبش کارگری است که می تواند  با وحدتی سراسری و نیرویی عظیم تر پرچم دار برآورده کردن مطالبات باشد. چیزی که بسیار مهم به نظر می رسد، مسئله سازمان سیاسی است. برای جنبش چپ جهانی بسیار حائز اهمیت است که ساختار مناسبی به وجود آورد و بتواند جنبش کارگری را در ریل مناسب برای دستیابی به مطالبات آن قرار دهد. برای رسیدن به این وضعیت، چپ باید دموکراسی کنونی را به چالش کشیده و تلاش کند تا دموکراسی به وجود آورد که قادر باشد همه مردم را در خود درگیر کند. یکی از نقاط قوّت جنبش دانشجویی شیلی در همین مساله سازمان است.
ما اعتراضات را شروع می کنیم و کارگران را فرا می خوانیم که به این اعتراضات بپیوندند و وقتی آن ها به اعتراضات پیوستند و فراخوان اعتصاب دادند، ما هم از آن ها متقابلاً حمایت می کنیم و می کوشیم به این اعتراضات شکل سیاسی مشخصی بدهیم و همه مردم تحت ستم را در آن شریک کنیم. موج خصوصی سازی‌ها از مدت ها پیش و از حکومت پینوشه آغاز و در دولت‌های بعدی نیز ادامه یافته است. این بسیار مهم است که متحدانه بر علیه این خصوصی سازی‌ها مبارزه کنیم و برای باز-ملی سازی منابع طبیعی کشور، مثل معادن مس که به سرمایه‌داران خارجی فروخته شده‌اند، تلاش نماییم. مثلاً ما به مردم می گوییم که تنها با ملی ساختن معادن مس شیلی بودجه لازم برای آموزش رایگان در تمام کشور فراهم خواهد شد.
آلترناتیو: ساختار دانشگاه ها در شیلی و میزان کنترل دانشجویان بر سیستم آموزشی به چه شکلی است؟
کارولینا زاپاتا: دانشگاه های سنّتی شیلی دارای قدمت و پیشینه زیاد هستند و سابق بر این وابسته به دولت بوده و برای نیازهای کشور عمل می‌کردند. بنا بر این دانشجویان می توانستند تا اساتید و مدرسان را خود انتخاب نمایند. پلیس حق ورود به مکان ها و خوابگاه های دانشجویی را نداشت. اما امروز دانشگاه‌ها حراج شده‌اند و در اختیار متصّدیان بخش خصوصی قرار گرفته‌اند و این‌ها همه قدرت را در دانشگاه‌ها در اختیار خود گرفته‌اند. اکنون حتی بسیاری از دانشجویان و دانش آموزان از اساتید و معلمان خود می خواهند تا در اعتراضات با آن ها همکاری کنند که این خواسته در بسیاری مواقع برآورده می شود.  اکنون ماه هاست که دانشگاه ها در اشغال دانشجویان است. همین الان بیشتر از 70 درصد دانشگاه های کشور یا توسط دانشجویان اشغال شده و یا در اعتصاب هستند. با این وجود بسیاری از دبیرستان‌ها بار دیگر در کنترل پلیس هستند. در حمله ای دیگر به دانشگاه، دولت دانشجویان را تهدید کرده که آن هایی که تا 7 اکتبر به کلاس های خود باز نگردند، یک سال تحصیلی کامل را باید از نو تجدید کنند.
آن ها همچنین کمک هزینه تحصیلی خود را نیز از دست خواهند داد. 70هزار دانشجو تا پیش از این سال تحصیلی را از دست داده اند و صدها هزار دیگر در تمامی کشور نیز شامل این تهدید خواهند شد. بعضی از دانشجویان بازگشت به کلاس ها را برگزیده‌اند و مقامات از آن ها تعّهد گرفته‌اند که به درس خواندن ادامه دهند. البته این بدان معنا نیست که این دانشجویان از مبارزات دانشجویی کاملا کناره گرفته‌اند و از آن حمایت نمی‌کنند، اما در حال حاضر ساکت هستند. آن دانشجویانی که با وجود این عقب نشینی به مبارزه ادامه می دهند فهمیده‌اند وارد چگونه مبارزه‌ای شده‌اند و این چه معنی برای ایشان خواهد داشت. هم چنین آن ها درک می کنند که این مبارزه چه میزان مهم و عظیم است. این مبارزه ای است برای تغییر کل سیستم، مبارزه ای برای آینده خود ما و نیز نسل‌های آینده.
آلترناتیو: در فیلم ها و تصاویر اعتراضات جنبش دانشجویی شیلی به نظر می رسد، پلیس به عنوان نیروی عریان سرکوب، برخورد مستقیم و شدیدی با دانشجویان دارد، درست مثل تجربه مشابه برخورد پلیس با معترضان در دیگر نقاط جهان. برای مثال در ایران، هرگونه تظاهراتی خارج از محوطّه دانشگاه با سرعت و شدت بسیار زیادی سرکوب می شود. حتی اعتراضاتی که در محدوده دانشگاه ها هم رخ می دهد بسیار پر هزینه است. کمی درباره تجربه اخیرتان در برخورد با نیروی سرکوب پلیس بگویید؟
کارولینا زاپاتا: همین طور است که می گویید. در شیلی نیز، پلیس برای سرکوب اعتراضات دانشجویی و در همان حال محافظت از منافع قدرتمندان بسیار وحشیانه عمل می‌ کند. در طی تظاهرات ها، تقابل تظاهرکنندگان با پلیس مسلح وحشی بسیار معمول است. در این چند ماه صدها نفر بازداشت شده‌اند و خشونت پلیس سبُعانه بوده است. در تظاهرات‌هایی که در پشتیبانی از اعتصاب عمومی صورت گرفت، تظاهرکنندگان با هزاران پلیس مسلّحی روبرو شدند که با گاز اشک آور و ماشین‌های آب پاش به آن ها حمله می کردند. در زمان تظاهراتی در سانتیاگو نوجوانی 16 ساله هدف گلوله پلیس قرار گرفت و جوان 18 ساله‌ای نیز تا حد مرگ از پلیس کتک خورد و به شدت مضروب شد. تنها در آن روز صدها نفر دستگیر و ده‌ها نفر مضروب و مصدوم شدند.
در تظاهرات 26 آگوست نوجوان 14 ساله‌ای توسط  یک پلیس از ناحیه سینه هدف گلوله قرار گرفت و کشته شد. این پلیس با وجود اذعان به شلیک گلوله به دادگاه نرفته و معذرت نیز خواسته است. می توانید حدس بزنید که مقابله معترضان با پلیس فرصتی است تا نیروهای سرکوب از طریق رسانه‌ها چهره ای ناموّجه، بی فکر و عقل و خشن از تظاهرکنندگان بسازند. در حالی که در حقیقت این پلیس است که غالبا از خشونت بی اندازه در برابر مردم غیر مسلح استفاده می‌کند. موارد زیادی از شکنجه معترضان در ایستگاه های پلیس گزارش شده است. پلیس هم چنین از گازهای غیرقانونی علیه تظاهرکنندگان استفاده می کند. در شهر کانسپسیون در مرکز شیلی، یک دانشجو در مدت بازداشت به قدری کتک خورد که در آستانه مرگ قرار گرفت. رهبران دانشجویی تحت تعقیب، آزار و اذیت و جاسوسی قرار دارند. حتی تلفن‌های دستی آن ها نیز شنود می‌شود.
آلترناتیو: بله و اخیراً رفیق کامیلا والیو از چهره های سرشناس و رهبران برجسته جنبش دانشجویی شیلی توسط  یکی از مقامات وزارت فرهنگ دولت دستی راستی آقای پینه را، تهدید به مرگ شده است. او اين عبارت پينوشه را به كار برده بود که ”اگر فاحشه‌اي را بكشيد، يك منشأ فساد را از بين برده‌ايد“. این فضای ارعاب و وحشت بیش از پیش تداعی کننده دوران تاریک پینوشه است، این طور نیست؟
کارولینا زاپاتا: درست است، اما رفیق کامیلا برخوردی کاملا آرام، سنجیده و درکی عمیق برای حل معضلات اجتماعی از خود نشان می‏دهد.
رفیق کامیلا با اطمینان از پشتیبانی مردم و با آگاهی نسبت به قدرت شبکه‏های اجتماعی در کنار دیگر هم رزمان کاملا سنجیده و صبورانه مبارزه خود را به پیش می‏برند. اکنون نه فقط دانشجویان، که خانواده ها، معلمان، هنرمندان، معدنچیان، طرفداران محیط زیست و طیف وسیعی از سازمان های اجتماعی به صف این اعتراضات و مبارزات پیوسته اند. جنبش دانشجویی برای پیشروی به شجاعت نیاز دارد. با این تهدیدها ما باز نمی ایستیم.
آلترناتیو: حتماً به خوبی می دانید که تحت      رژیم های راست گرا که مدافع اجرای سیاست های نئولیبرالی هستند، تداوم مبارزه و گسترش آن ضامن غیر قابل برگشت کردن شرایط و تثبیت دستاوردهاست. فکر می کنید چه چیزی می تواند اعتراضات چندین ماهه دانشجویان و کارگران را به پیروزی، و موفقیت هایشان را تثبیت نماید؟
کارولینا زاپاتا: در شیلی هم چون بقیه جهان خلاء حضور چپ احساس می شود. آن چه لازم داریم به پاخاستن دوباره جنبش چپ است. این مسئله در صورت کسب پیروزی توسط جنبش دانشجویی امکان پذیر خواهد بود. این به مردم نشان خواهد داد که مبارزه بی فایده نبوده است. اولین پیروزی می تواند تحصیل رایگان باشد، و اگر این اتفاق بیافتد، می توانیم مبارزه را به سایر عرصه ها و موضوعات نیز بکشانیم. چیزی که باید دگرگون شود خصوصی سازی است. مسئله‌ای که باعث شده تا هم اکنون موسسات بزرگ سرمایه داری اقتصاد کشور را به صورت تمام و کمال تحت کنترل خویش داشته باشند. هم چنین ایجاد و بازسازی شبکه‌های اجتماعی بسیار اهمیت دارد.
چپ نیاز دارد تا سازمانی نوین با برنامه‌ای قدرتمند را به وجود آورد، زیرا بدون وجود برنامه، چپ قدرتمند وجود نخواهد داشت. برنامه‌های سوسیال دموکرات ها مدت های مدیدی است که خود به بخشی از مشکل تبدیل شده‌اند یعنی از زمانی که از طبقه کارگر و جنبش کارگری فاصله گرفته اند. در حال حاضر هیچ آلترناتیو قدرتمندی در عرصه سیاسی وجود ندارد. چپ میانه که در دوران آلنده فعال بود نیز از جنبش کارگری دور شده و اعتراضی به نئولیبرالیسم ندارد. احزاب کوچک فراوانی خارج از مدار پارلمان و در داخل جنبش مشغول فعالیت هستند اما هیچ کدام از آن ها، توانایی متحد کردن طبقه کارگر را ندارند.
اکنون هدف جنبش دانشجویی، بسیج اجتماعی مردم از گروه‌های اجتماعی متفاوت است. اینترنت و سایر رسانه‌های اجتماعی کلید زنده نگاه داشتن جنبش است. رادیو و تلویزیون تحت سلطه   همان هایی است که دانشگاه‌ ها را در تملّک دارند، بنابراین تنها نظرگاه های ایشان را نشان می دهد. فیس بوک و توئیتر و مانند آن، عرصه‌ای است که جنبش می تواند سریعا اطلاعات و اخبار را پخش کند و در بسیج نیروها کمک رسان باشد. برای ما بدیهی است که جنبش دانشجویی و جنبش طبقه کارگر باید آگاهانه در اتحاد با یکدیگر قرار گیرند تا بتوانند بر نئولیبرالیسم غلبه نمایند. موتور بزرگ اصلی به نظر ما طبقه کارگر است و جنبش دانشجویی تنها مانند موتور کوچک تری است که باید جنبش کارگری را به حرکت وا دارد. چپ باید بار دیگر در شیلی برخیزد و جنبش را در مسیر صحیح خود قرار دهد. یک پیروزی می تواند قدمی بزرگ در مسیری درست باشد، بنا بر این بسیار مهم است که مبارزه را زنده نگاه داریم.
آلترناتیو: از گفتگوی شما با نشریه آلترناتیو ممنون هستیم و دستتان را به گرمی می فشاریم و با مبارزات رفقایمان در جنبش دانشجویی شیلی اعلام هم بستگی می کنیم.
Advertisements

1 دیدگاه برای “

  1. Masoud
    نوامبر 3, 2011

    it is not bad idea to have a link such as e-mail to friend or PDF format of this page for example

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

اطلاعات

این ورودی در سپتامبر 25, 2011 بدست در مصاحبه، نشریه آلترناتیو، جنبش دانشجویی، شماره ششم، شیلی فرستاده شد.
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: