آلترناتیو

ماتم نگیرید! سازماندهی کنید!

یک شبکۀ انقلابی در قلب هر مبارزه
کریس هارمن
برگردان: علی عطارپور
من در مطلب پیشین متذکر شدم که وجود یک حزب انقلابی برای آغاز یک انقلاب لازم نیست اما برای تداوم و پیروزی آن ضروری است.
این یادآوری منجر به طرح این پرسش می‌گردد که یک حزب سوسیالیست انقلابی واقعا چیست. دو رویکرد گسترده در پاسخ به این پرسش وجود دارد که هر دو نیز نادرست هستند؛
رویکرد نخست، بر این دیدگاه متکی است که یک حزب سوسیالیست انقلابی باید نسخۀ چپ‌تر حزب کارگر در بریتانیا و یا احزاب سوسیالیست در کشورهای اروپای قاره‌ای باشد.

این، رویکردِ نخستین حزب مارکسیست در بریتانیا یعنی فدراسیون سوسیال دموکرات در بیش از یک قرن پیش بود.  این رویکرد هم‌چنین تحت عنوان «مسیر بریتانیایی سوسیالیسم« در اوایل دهۀ 1950 توسط حزب کمونیست قدیمی بریتانیا در پیش گرفته شد.
فعالیت انتخاباتی پارلمانی می‌تواند این فرصت را در اختیار سوسیالیست­های انقلابی قرار دهند که اندیشه­های خود را در رابطه با مبارزۀ طبقاتی در بین تودۀ وسیعی از مردم مطرح کنند. اما این نمی­تواند جایگزین مبارزه در محل­های کار و خیابان گردد.
بحران‌های عظیم اجتماعی که توده‌های مردم را به سیاست می‌کشاند، در دفاتر پارلمانی در نمی‌گیرد و مطابق جداول پارلمانی نیز پیش نمی­رود. تمرکز بیش از حد بر روی فرایند انتخاباتی، در بهترین حالت بی‌تاثیر و در بدترین حالت فاجعه‌بار است.
دیدگاه دوم در مورد حزب انقلابی، آن را به مثابه یک گروه شدیدا سازمان‌یافته می‌داند که به کارگران می­گوید که آنان به انقلاب نیاز دارند و همین، انقلاب را برای آنان به ارمغان می‌آورد.
این گروه­ها امیدوارند که زمانی که اوضاع وخیم شود، کارگران به آنان روی بیاورند. تا آن زمان تنها لازم است که با توهم‌آفرینی نظام سرمایه‌داری در خصوص امکان‌پذیر بودن رفرم، مقابله شود.
این دیدگاه، دیدگاه اگوست بلانکی، انقلابی فرانسوی در قرن نوزدهم و آمادئو بوردیگا، یکی از چهره­های برجسته کمونیست در ایتالیا در اوایل دهۀ 1920، بود.
از جنبه‌های گوناگون، این رویکرد نخبه‌گرایانۀ چپ، عکس برگردان رویکرد چپ انتخابات-محور است. هر دوی این­ها، بر این مفهوم بنا شده­اند که انقلابیون از طرف توده‌ها، جامعه را تغییر خواهند داد. مردم عادی صرفا از نمایندۀ چپ مجلس یا مبارز مسلح چپ حمایت منفعلانه به عمل می‌آورند.
رویکرد راستین انقلابی کاملا متفاوت است. این رویکرد بر این اساس بنا شده است که گسست از دهشت­های جامعۀ سرمایه­داری تنها به دست کارگرانی محقق خواهد شد که قدرت را در دست گرفته باشند و تنها راهی که کارگران می‌توانند به قدرت دست یابند و ضرورت آن را درک کنند، این است که از خلال مبارزات خودشان به این نتایج دست یابند.
در ادوار بحران­های عظیم اجتماعی و برآمدهای انقلابی، اکثریت کارگران می‌توانند پذیرای دیدگاه انقلابیون باشند و به اقدامات لازم برای سرنگونی طبقۀ حاکم دست بزنند.
اما در دوران‌های غیرانقلابی نیز، همیشه اقلیتی از کارگران هستند که می­توانند جذب سوسیالیسم انقلابی شوند.
سرمایه­داری همواره مردم را به مقاومت علیه فشاری که خود بر آن­ها وارد می­کند، بر می‌انگیزاند؛ حتی اگر در ابعاد محدود انجام شود. این طغیان‌ها می‌تواند یک اعتصاب کوتاه بر سر دستمزدها باشد و یا خصوصی­سازی، بر علیه نژادپرستی و یا مقاومت بر علیه جنگ امپریالیستی.
اما در هر مرحله­ای از این مبارزات، نتایجی به دست خواهد آمد. در هر کدام از این مبارزات، مردم پیش­فرض­های نظام را به چالش می­کشند. در جریان چنین اعتراضاتی، مردم به این فکر خواهند افتاد که چگونه می‌توان کلیت سیستم را دگرگون ساخت.
یک سازمان انقلابی می‌کوشد که این افراد را با هم مرتبط سازد؛ به گونه‌ای که آن‌ها می‌توانند به عقاید خود صراحت و انسجام ببخشند و به شکل جمعی بیاموزند که چگونه می­توان با نظام به مبارزه برخاست.
این فرایند شامل مباحثه، آموختن از تجربیات مبارزات پیشین و تحلیل سیستم و مبارزات امروز بر علیه آن است. هم‌چنین به آزمون نهادن اندیشه‌ها و استنتاجات در جریان مبارزات روزمره را نیز در بر می­گیرد.
هدف، ایجاد شبکه­ای از مبارزترین افراد در هر کارگاه و متطقه می‌باشد به شکلی که باعث تقویت هم‌دیگر گردند، ضعف‌های هم‌دیگر را خنثی کنند و از تجربیات یکدیگر بیاموزند.
بدین طریق است که انقلابیون می­توانند در جهت دخالت­گری در مبارزات گوناگونی که روی می‌دهند، کار کنند و از این طریق پیوندشان با هم‌دیگر نزدیک­تر و مستحکم­تر گردد. آن­ها     می­توانند تلاش­های طبقۀ حاکم و رسانه­ها برای انداختن کارگران به جان هم‌دیگر را خنثی سازند.
انجام این وظیفه، حتی در زمانی که سطح مبارزات پایین است، حیاتی است. شکست هر بخش از کارگران، به رواج روحیۀ یاس و ناامیدی ارتجاعی منجر خواهد شد. در مقابل، هر پیروزی‌ای نیز کار را بر طبقۀ حاکم برای مقهور ساختن کارگران و فرودستان بسیار دشوارتر خواهد ساخت.
هنگامی که مبارزات به سطح بالایی می‌رسد، وجود یک سازمان انقلابی با شبکه­ای از فعالین در هر محل کار و منطقه از اهمیت بسزایی برخوردار است.
هنگامی که برخی افراد از مخالفت با سازمان‌های «پیشتاز« دم می‌زنند، در واقع منظورشان این است که مبارزترین کارگران نباید نیروهایشان را با هم متحد سازند و به شکل موثری علیه نظام مبارزه کنند.
این مبارزه، اشکال متعددی را به خود می‌گیرد. برای دوره‌های طولانی، شامل آن نبردهایی است که آنتونیو گرامشی، انقلابی ایتالیایی، جنگ موضعی می‌نامد؛ یک مبارزۀ طولانی که منجر به پیشروی‌های اندک و آرام می‌شود.
در چنین مبارزاتی، انقلابیون در صدها نبرد کوچک درگیر می­شوند تا شرایط زندگی طبقه را ارتقاء دهند و افراد بیشتری را به مواضع انقلابی جذب نمایند.
این مبارزات شامل فعال‌شدن در اتحادیه­های کارگری، مخالفت با حذف امکانالت رفاهی، مقابله با نژادپرستان و ایجاد همبستگی با اعتصابات است. هم‌چنین استفاده از انتخابات به منظور جلب توجه بخش‌های گسترده‌ای از جامعه نیز در زمرۀ چنین مبارزاتی است.
چنین اقداماتی به تدریج منجر به شکل­گیری شبکه­ای از افرادی خواهد شد که در صدد سرنگون‌ساختن نظام سرمایه­داری می‌باشند. این شبکه­ها تاثیر خود را بیشتر در زمانی آشکار خواهند ساخت که جنگ مواضع مورد نظر آنتونیو گرامشی تبدیل به جنگ متحرک می‌شود؛ یعنی مواجهه‌های سریع و ناگهانی که حال و وضعیت میلیون‌ها نفر ممکن است طی آن­ها دگرگون شوند.
اگر سازمان انقلابی موجود نباشد و یا ضعیف شده باشد، امیدها و آمال مردم می­تواند تبدیل به ناامیدی گردد و همه چیز روند رو به عقب را طی خواهد کرد. اما اگر سازمان انقلابی قدرتمندی در صحنه باشد، می­تواند بقیۀ مردم را در مسیر پیشروی جامعه بسیج نماید.
به همین خاطر است که سوسیالیست‌های انقلابی باید نیروهای خود را در قالب یک حزب متحد کنند و آن را از طریق درگیر شدن در مبارزات واقعی و جنبش‌های واقعی بسازند.
این مطلب در تاریخ 24 جولای 2004 در نشریۀ کارگر سوسیالیست و در قالب سلسله مقالاتی تحت عنوان «فرایند انقلابی« منتشر شده است.
Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

اطلاعات

این ورودی در اوت 23, 2011 بدست در آلترناتیو شماره پنجم-مبارزه انقلابی-سازماندهی-کریس هارمن فرستاده شد.
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: