آلترناتیو

ماتم نگیرید! سازماندهی کنید!


10 نکته قابل تامل در مورد گاندی و مبارزۀ مسالمت‌آمیز او
فاروق سولریا
برگردان: کریم باوی

فاروق سولریا روزنامه نگار مارکسیست در پاکستان و عضو حزب کارگران پاکستان که از انتخاب دوم اکتبر، سالروز تولد مهاتما گاندی، از سوی سازمان ملل متحد به عنوان روز جهانی مبارزۀ مسالمت‌آمیز و نیز از اقبال و توجه چشمگیر و نامتناسب رسانه‌های کشور سوئد و سایر کشورهای اروپایی به این شخصیت شگفت‌زده شده است، در مطلبی در نشریۀ آربتارن (کارگر) در سوئد در 21 ژانویه 2008 به نکاتی در این خصوص اشاره کرده است. مطلب او را کریم باوی به فارسی برگردانده که در تاریخ 24 مه 2011 در سایت آزادی بیان منتشر گردید. در اینجا محورهای اصلی مقالۀ رفیق فاروق را مرور می‌کنیم.
تصویر موجود از گاندی در رسانه‌های اروپایی ابدا شبیه به تصویری نیست که در خود هندوستان از او در نزد چپ‌ها و افکار عمومی وجود دارد.
انتخاب دوم اکتبر یعنی سالروز تولد گاندی از سوی سازمان ملل متحد به عنوان روز جهانی مبارزۀ مسالمت آمیز هم ریاکارانه و هم طنزآلود است؛ ریاکارانه از این جهت که سازمان ملل جنایات جنگی مثلا در افغانستان را توجیه و تایید می‌کند و طنزآمیز از این جهت که خود گاندی در این ریاکاری پیشتاز بوده است!
این پیش‌گام مبارزه مسالمت‌آمیز (!) در دوران جنگ جهانی اول مردم هند را دعوت به نام‌نویسی در ارتش بریتانیا و شرکت در جنگ می‌نمود و خود به خاطر شرکت در جنگ بر علیه قبیلۀ زولو و جنگ بوئر در آفریقای جنوبی، مدال شجاعت ارتش انگلستان را دریافت کرد! آلن ویلکینسون نماینده پارلمان بریتانیا در سال 1932 پس از دیدارش از هند در مورد گاندی چنین گفت: گاندی بهترین پلیسی بود که بریتانیا در هندوستان داشت!
گاندی از تصمیم نهرو برای فرستادن ارتش به مرزهای پاکستان حمایت کرد. در حقیقت پند آهیم سا (به معنای“به دور افکن هر ذره ای از خشونت از قلب خود“) فقط در مورد ”پشتیبانی مطلق از هر مرد، زن و کودک انگلیسی“ اعتبار داشت.
گاندی روزی خود را ”آنارشیست، البته از نوع دیگر“ می‌خواند و روز دیگر به دعوت موسولینی از ایتالیا دیدن می‌کرد، در آنجا این ”آنارشیست، البته از نوع دیگر“ دوچه را ملاقات کرده و در تظاهرات فاشیستی شرکت می‌نمود.
گاندی خود را هندو، مسلمان، مسیحی، بودایی، یهودی و هر چیز دیگری نامید به جز بلشویک، و او ادعا می‌کرد که ” تنها چیزی که می‌تواند از این فاجعه (بلشویسم) در کشورمان جلوگیری کند، همان ساتیاگراها (Satyagraha) (مبارزه مسالمت آمیز) است.
او برای پرولتاریا و دهقانان این اندرز مقدس را در آستین داشت که ” نیازی نیست که کار و سرمایه در تضاد با هم قرار بگیرند“ برای این که ”حتی در یک دنیای بی عیب و نقص نیز بی عدالتی اجتناب‌ناپذیر است، ولی ما می توانیم و باید از خشونت و تلخی پرهیز کنیم، نمونه های بی‌شماری هست که چگونه ثروتمندان و فقیران در یک دوستی بی عیب و نقص زیست می‌کنند، و ما باید چنین نمونه هایی را چند برابر کنیم.“
گاندی مورد حمایت فئودال‌های میلیونر هند نظیر بیرلا و تاتا قرار داشت و زندگی فقیرانه خود را در عمارت‌های متعلق به آنان ادامه می‌داد. او از ثروت بیرلا برای انجام کودتای داخلی در حزب و پیروزی در اختلافات داخلی حزب کنگره هند بر علیه رقیب سرسخت خود چاندرا استفاده می کرد.
محبوبیت انقلابیونی مانند بهاگات سینگ رهبر ارتش سوسیالیست جمهوری‌خواه هندوستان که توسط انگلیسی‌ها اعدام شد و به نوعی می‌توان او را چه گوارای هندوستان دانست، بسیار بیشتر از او دوام آورد. بهاگات سینگ طرفدار به کاربردن روش‌های انقلابی در مبارزه بر علیه ارتش بریتانیا بود.
دروغ‌پردازی در مورد پیروزی مبارزۀ مسالمت‌آمیز گاندی و اخراج نیروهای بریتانیایی تنها به واسطه مبارزات مسالمت‌آمیز او، به سخره گرفتن میراث انقلابی مردم هندوستان و ساده‌سازی تاریخ است.
Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

اطلاعات

این ورودی در ژوئیه 23, 2011 بدست در مقاله - گاندی - مبارزه مسالمت آمیز - آلترناتیو شماره چهارم فرستاده شد.
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: